Sprankel van de week 26, Reina Crispijn!

Het is weer Zaterdag en dat betekent weer tijd voor de Sprankel van de week. Met vandaag weer een bijzonder vrouw. Maak kennnis met Reina!

Over bidden en zo.

Natuurlijk kan ik me vergissen, maar ik heb zomaar het idee dat er vroeger meer gebeden werd dan tegenwoordig: voor en na het eten, de gebeden op school en niet te vergeten de kerk. Die gebeden waren niet erg persoonlijk.

Mijn moeder bad altijd bij het ontbijt en het middageten, omdat mijn vader al vroeg naar de bakkerij vertrokken was. Ze had een keuzemenu van twee gebeden. Het eerste gebed was kort en krachtig: Here, zegen deze spijze, amen. Ze sprak de woorden langzaam en gedragen uit om het superkorte gebed iets meer cachet te geven, maar dat lukte niet echt.

Haar tweede gebed was langer, maar voor mij helemaal onbegrijpelijk.

O Heer, wij danken U van harte voor nooddruft en voor overvloed.

Waar menig mens eet brood der smarte, hebt Gij ons mild en wel gevoed.

Doch geef dat onze ziele niet aan dit vergankelijk leven kleve, maar alles doet wat Gij gebiedt. En eindelijk eeuwig bij U leve, amen.

Wat betekende in vredesnaam nooddruft, vergankelijk leven en brood der smarte? Het woord ‘smarte’ bezorgde me altijd een rillerig gevoel. Brood der smarte moest ontzettend vies smaken. Wat was ik toch gezegend met een vader die bakker was en heerlijk brood bakte, zelfs luxe broodjes in krakelingvorm. Elke zaterdagmorgen als wij uit school kwamen – wij moesten in die tijd ook nog op die morgen naar school- had onze moeder zo’n luxe broodje met een koekje voor ons klaar gelegd op de keukentafel. Zo zag geluk eruit.

De meesters en juffrouwen op school baden bijna altijd hetzelfde gebed en de dominee, een wereldvreemde man die in onze gemeente kwam en nooit meer is weggegaan, bad voornamelijk formuliergebeden (gebeden die voorgeschreven zijn) zoals het gebed aan het begin van de preek dat ik nog kan opdreunen! We waren maar armzalige zondaars, geneigd tot alle kwaad. Ik werd er niet bepaald vrolijk van en dacht heel vaak: wat heb ik nou weer verkeerd gedaan?

Maar… er waren ook gebeden die iedereen blij maakten.

Een paar keer per jaar kregen we bezoek van de oudste zuster van mijn moeder en haar man: tante Josefien en oom Klaas. De tante was een kaarsrechte, ingetogen dame, de oom een kleine, opgewekte man met pretoogjes. Hun komst betekende altijd feest. We zagen vooral uit naar de maaltijd waar we met spanning op de woorden van mijn vader wachtten: ‘Klaas, wil jij voorgaan in gebed?’

Vervolgens ging mijn oom los. Met een breed gebaar vouwde hij zijn handen en begon met een stralende lach op zijn gezicht: ‘Trouwe Vader in de hemel, wat fijn dat we hier met zijn allen aan de tafel mogen zitten en wat geweldig dat de vrouw des huizes zo heerlijk gekookt heeft.’ Iedereen aan tafel werd genoemd en geroemd: mijn vader die zo hard werkte en de kinderen die allemaal deugden. We waren werkelijk een belofte voor de toekomst. Geen enkel afkeurend woord, alleen maar lof, eer, prijs en bemoediging. Dat wilden we natuurlijk allemaal heel graag horen. De Here God moest wel blij zijn met ons.

Ik had ook het gevoel dat de Heer als het ware boven de tafel zweefde en glimlachend de woorden van mijn oom aanhoorde. Ik twijfelde geen moment aan Zijn bestaan.

Als ik de volgende dag bij mijn vaders familie, die dichtbij woonde, kwam, vroegen mijn ooms en tantes dadelijk: ‘Zeg, vertel es, we hebben gehoord dat je tante Josefien en oom Klaas op bezoek zijn geweest, heeft ie nog gebeden?’ Dan knikte ik.‘Wat heeft ie dan gebeden?’

Ik vouwde mijn handen op dezelfde manier als van mijn oom en begon: ‘Trouwe Vader in de hemel…’ Waarna het hele gebed volgde tot groot genoegen van mijn familie. Zelfs op het gezicht van mijn zeer gesloten en introverte grootmoeder verscheen een vage glimlach. Als ik nu iemand tegenkom die met veel dedain verkondigt dat God niet bestaat, denk ik altijd: wat ontzettend jammer dat jij geen oom Klaas hebt gehad.

© Copyright Reina Crispijn

Over Reina:

Ik ben getrouwd en heb twee kinderen (een dochter en een zoon) en drie kleinkinderen. Vroeger droomde ik ervan om later alleen maar te tekenen of te schilderen. Als ze toen gezegd hadden dat ik schrijfster zou worden, had ik ze voor gek verklaard. Door omstandigheden ging ik niet door in tekenen of schilderen.

In ons gezin draaide alles om muziek, lezen en verhalen vertellen, vooral vrolijke, spannende en geheimzinnige verhalen. Ik vertelde mijn broers en zusjes altijd verhalen voor het naar bed gaan en later natuurlijk voor mijn eigen kinderen. Lang geleden had mijn dochter- ze was nog maar een kleuter- haar vinger tussen de deur gekregen en moest ik met haar naar het ziekenhuis. Om haar af te leiden vertelde ik een verhaal. Ik merkte niet dat de volwassenen die in de wachtkamer zaten, ook meeluisterden. Ik zat namelijk met mijn rug naar hen toe. Toen de doktersassistente ons kwam ophalen, zeiden die mensen: ‘Wat jammer, we vonden het zo’n spannend verhaal en even waren we onze eigen narigheid en pijn vergeten.’ Kijk, daar doe je het voor.

Van vertellen naar schrijven is een kleine stap. Mijn eerste boek schreef ik naar aanleiding van een weddenschap met mijn vader die van mening was dat je flink wat in huis moest hebben om een boek te kunnen schrijven. ‘Wedden dat ik het kan?’ reageerde ik. Mijn vader lachte en nam de weddenschap aan. Hij verloor, want mijn eerste kinderboek Rumoer in de Monnikensteeg werd meteen uitgegeven.

Wil je meer lezen over Reina? Kijk dan op: https://reinacrispijn.nl/

Meer weten over Reina? Kijk op internet:

Website: https://reinacrispijn.

Facebook: https://www.facebook.com/ReinaCrispijn

Reina heeft prachtige boeken op haar naam staan:

Bron: https://www.boekbeschrijvingen.nl/crispijn-reina/crispijn.html

Kijk ook op haar website waar nog meer prachtige uitgaven staan, onder andere ook kinderboeken: https://reinacrispijn.nl/?cat=3

4 gedachten over “Sprankel van de week 26, Reina Crispijn!

Voeg uw reactie toe

  1. Geweldig. Wat een heerlijk en mooi voorbeeld heb jij in jouw oom Klaas gehad! Maar ook jouw familie eromheen die ook genoten van hem, omdat hij zijn hart liet spreken en zien. Bovendien, zonder, zoals ik uit jouw verhaal lees, te oordelen dat het niet volgens de ‘regeltjes’ was. Wat een zegen dat jij in zo’n familie in verscheidenheid mocht opgroeien. Allen hielden hun gebeden aan, maar wel ieder op hun eigen wijze. Misschien hadden jouw ouders en familie, wel een heel rijk persoonlijk gebedsleven, maar durfden zij het niet zo vrijmoedig te uiten als jouw oom Klaas? (Gezien hoe zij ook met oom Klaas omgingen). In ieder geval mooi dat je schrijft dat je heel dankbaar bent voor het vrijmoedige voorbeeld van jouw oom Klaas …😉

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: